Γεώργιος Βιζυηνός

ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ

Φουρτούνιασε η θάλασσα
και βουρκωθήκαν τα βουνά.
Είναι βουβά τ' αηδόνια μας
και τα ουράνια σκοτεινά
κι η δόλια μου ματιά θολή.
-Παιδί μου , ώρα σου καλή!

Είν' η καρδιά μου κρύσταλλο
και το κορμί μου παγωνιά,
σαλεύει ο νούς μου, σα δεντρί,
που στέκει αντίκρυ στη χιονιά
και είναι ξέβαθο πολύ.
-Παιδί μου, ώρα σου καλή!

………………………………………………….

Τὸ Ὄνειρον

Ἐψὲς εἶδα στὸν ὕπνο μου
ἕνα βαθὺ ποτάμι
–Θεός νὰ μὴν τὸ κάμῃ
νὰ γίνῃ ἀληθινό!
Στὴν ὄχθη του στεκόντανε
γνωστό μου παλικάρι,
χλωμὸ σὰν τὸ φεγγάρι,
σὰν νύχτα σιγανό.

Ἀγέρας τὸ παράσπρωχνε
μὲ δύναμη μεγάλη,
σὰν νἄθε᾿ νὰ τὸ βγάλῃ
ἀπ᾿ τῆς ζωῆς τὴν μέση.
Καὶ τὸ νερό, π᾿ ἀχόρταγα
τὰ πόδια του φιλοῦσε,
θαρρεῖς τὸ προσκαλοῦσε
στ᾿ ἀγκάλια του νὰ πέσῃ.

…………………………………………